Olga Tokarczuk - "Świata jest za dużo"
Nowa powieść Olgi Tokarczuk oszołomiła mnie i urzekła wielością opowiedzianych historii. Losy bohaterów splatają się ze sobą, zazębiają, łączą. Patrzyłam na nie z perspektywy narratora zbiorowego, co pisarka zapowiada już w prologu: "Opowiadamy te historie z niecierpliwości, która zawsze towarzyszy nieurodzonym". Taki narrator daje wiele możliwości, widzi dużo więcej i może zastanawiać się, czy wyjawić nam wszystko już teraz, czy może wrócić do tej sprawy w innym miejscu, czy na pewno ma prawo opowiedzieć o tym, o czym bohater chciały zapomnieć. A jest takich rzeczy niestety wiele, jest bowiem rok 1945, skończyła się wojna, nastał czas powrotów do domu, a tu go nie ma albo jest już w innym państwie. Polska zmieniła granice, rzesze ludności wędrują ze wschodu na zachód. Poznajemy historie, które mają swój początek na Wołyniu, wędrujemy z bohaterami do Argentyny; tu piękna opowieść o losach Marynki widzącej więcej niż inni, dostrzegającej przyszłość we wnętrznościach zwierząt....